Στην παρούσα κρίση σημασία έχει η ερμηνεία της και η ανεύρεση προοδευτικών λύσεων. Είχαμε δίκιο να αγωνιζόμαστε για τη ρύθμιση μιας αγοράς που αποτελεί μια δύναμη που προχωρεί, χωρίς να γνωρίζει προς ποια κατεύθυνση. Χρειάζεται, λοιπόν, μια ηθική των παγκόσμιων οικονομικών πολιτικών. Με λίγα λόγια, πρέπει να χαράξουμε το δρόμο μιας οικολογικής και κοινωνικής «εξημέρωσης» της οικονομίας της αγοράς. Για να πετύχει αυτό, οι λαοί μας χρειάζονται ένα κράτος προνοητικό που βάζει την πράσινη και βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη στην υπηρεσία των πολιτών. Χρειάζεται επίσης ένα συμβούλιο οικονομικής ασφάλειας που να προστατεύει απέναντι στις χρηματοοικονομικές παραλογισμούς και διατηρεί στο πρώτο πλάνο των εμπορικών δραστηριοτήτων και συναλλαγών τη δικαιοσύνη και την κοινωνική πρόοδο.


Το κράτος έχει γίνει ξανά ένα καταφύγιο έναντι των χρηματοοικονομικών αναταράξεων. Έναντι της κρίσης, χρειάζεται ένα επιτελικό κράτος που προτείνει ένα συντονισμένο πρόγραμμα ανάκαμψης που ταυτόχρονα είναι αποτελεσματικό έναντι των φορολογικών παραδείσων. Πρέπει επίσης να επανεξετάσουμε το τραπεζικό σύστημα. Εάν είναι σωστό τα κράτη να στηρίζουν τις τράπεζες καταθέσεων, τότε οι τράπεζες που βασίζονται στην κερδοσκοπία πρέπει να αναλάβουν τα ρίσκα τους.