Η λέξη “Τήλαφος” προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων ΤΗλεματική ΑΠεικόνιση Οδικών Συμβάντων, όπου το Π προ του δασυνόμενου Ο τρέπεται σε Φ, και έτσι συμπίπτει ηχητικά με την σχετική (τεχνολογικά) λέξη tilaphos (επίσης πρόσφατα δημιουργημένη), όπως εξηγείται και σε παλιότερο άρθρο του re-public.

Αγαπώ πολύ την ελληνική γλώσσα, ειδικά επειδή η ευελιξία της δίνει τη δυνατότητα ενός δημιουργικού και ανενδοίαστου παιγνιδιού με τις λέξεις και τους κανόνες τους. Και αναζητώντας στα λεξικά τις ρίζες της κάθε λέξης βρίσκω τόσες εκδοχές της, που όλες μαζί κάνουν το παιγνίδι και των παληών μαζί τους να φτάνει ως τα σύγχρονα αφτιά μου χαρούμενο και ξεκαρδιστικό, παρακινώντας και μένα να κάνω το ίδιο.

Και δραττόμενος της ευκαιρίας (με περισσό στ’ αλήθεια θράσος προς τον χώρο που με φιλοξενεί) υποκύπτω στον πειρασμό να πω την άποψή μου και ποιητικά. Η ορθογραφία είναι επιμελημένη.
______________________________

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ (2006)

Πολύ αίμα πολλή φωτιά πλήθος πολύ
Ποιοί ‘ν’ όλοι αυτοί, πούθ΄ έρχονται
τί θέλουν;

-Τί θέλουν; Θέλουν αλλαγή
να φύγει θέλουν η Δουλεία,
ως και σαν λέξη.

-Μα είναι θέλημα θεού!
Δουλεία η μοίρα του φτωχού
δεν γίνεται ν’ αλλάξει!

Κι οι λέξεις είναι ιερές!
σοφές κι αυτές, προγονικές
Να μείνει πρέπει η τάξη!

Μπήκαν μπροστά πολλά μυαλά.
Είχαν αλλάξει κι οι καιροί…

Στις λέξεις, τα χαλάσαν.

-Όλα καλά, τα βρήκαμε,
συμφώνησαν στα πάντα.
Μόνο μια λέξη έμεινε στη μπάντα.

-Μια λέξη;
Μια λέξη θέλουν μοναχά για να μερώσουν;
Να τους τη δώσουν!

-Δώρο!
την είπαν
και τους τη φέραν

-Δούρειο,
λέγανε κάποιοι αφτιασίδωτοι,
μεσ’ στα κουρέλια

-Δώρο, λέγανε άλλοι,
μεγάλοι και γνωρίζοντες.
-Αφήστε τις βλακείες

Μπήκαν στη μέση οι μεσάζοντες.
-Τί σημασία έχουν
προφορές κι ορθογραφίες;

Δούρειο δώρο!
Έκλεισε! win-win! ομοφωνία!
Μα κάποιοι είπαν πως λαδώσαν και τους ποιητές στη συμφωνία…

Κάποιοι άλλοι είπαν:
-Καιρός να ζήσουμε. Κι η λέξη μας αντάξιο,
ζωής μ’ αξιοπρέπεια στολίδι

Δουλιά λοιπόν!
Κι έγινε η ντροπή υπερηφάνια!
Δουλιά!

Δουλιά!
κι έγινε απόλαυση ο κόπος!
Δουλιά! δουλιά!

και πλαστικά γινήκανε τα θαύματα
και γέμισαν εικόνες και κορμιά
οι καναπέδες και τα Σάββατα

Δουλιά την είπαν τη δουλεία.
Κάποιοι τρελοί την είπανε
και μαλακία.

Οι άλλοι χαίρονταν.
Μεγάλη πέραση δεν είχαν πια οι λέξεις
γραμμένες όπως ήταν στα βιβλία.

Αφού αλλιώς τις θέλησε ντυμένες,
λίγο πιο σύγχρονες,
η Ιστορία.

Διαβάζοντας, μεταφρασμένα εκ της αγγλικής άρθρα εδώ, αλλά και πρωτότυπα άρθρα, που εγράφησαν απ’ ευθείας στο ίδιο ιδίωμα αγγλοελληνικής, αναρωτιέμαι τι συμβαίνει και γιατί αντιδρώ.

Παραδείγματα που με απασχόλησαν είναι η λέξη Τήλαφος και η λέξη ομοφοβία. και οι δύο “εισηγμένες” εκ του εξωτερικού, ελληνοφανείς αλλά ασύμβατες με τους κανόνες της ελληνικής, και τελικά άνευ νοήματος–για μένα μόνο;