Επίσης σε μια κοινωνία που χάνοντας την βιομηχανική επανάσταση “τσιτώνεται” και δεν μπορεί να μπει στην κοινωνία της γνώσης παραδείγματα σε σχέση με ένα ξένο καταναλωτικό πρότυπο (που έχει ομοιότητες;) δεν είναι και ότι καλύτερο. Παίρνοντας δε παράδειγμα και από το παραπάνω σχόλιο φαίνεται καθαρά η ιδεολογική και εννοιολογική μας σύγχιση σήμερα. Το φιλοσοφικό ιδεολογικό δίπολο παραμένει ακόμα και σήμερα ο ιδεαλισμός εναντίον του υλισμού. Και δεν μπορώ να καταλάβω για ποιό λόγο όλοι απαιτούμε την εύρεση νεολογισμών για την αντιμετώπιση των ζητημάτων που θέτει ακόμα και σήμερα το μαρξιστικό πλαίσιο ανάλυσης. Ο μαρξισμός έχει χάσει; Η έχασε η αδυναμία των πολιτικών ρευμάτων να τον υπηρετήσουν;

Ιδεαλισμός και σοσιαλδημοκρατία θα ήταν ένα ωραίο θέμα ανάλυσης. Αυτό όμως που γίνεται κατανοητό δεν είναι η αγωνία πια για μια καλύτερη κοινωνία. Αλλά η αγωνία για εξουσία μιας ομάδας έναντι μιας άλλης ομάδας. θα ήταν λυτρωτικό και για την ίδια αν η σοσιαλδημοκρατία πέρναγε πάλι μια περίοδο “παρανομίας”. Σήμερα αυτό το κάνουν άλλες πολιτικές δυνάμεις.

Αναλύσεις όπως οι πιο πάνω έχουν μια αντίφαση : Παραδεχόμενοι την οριστική ήττα της ιδεολογικής αριστεράς, επιζητούν αυτή η ίδια αριστερά να εκφράζεται πλειοψηφικά στις εκλογές!!! Πως μπορεί να γίνει αυτό; Να κερδίσεις παραδεχόμενος την ήττα σου;

Για αυτό και καταλήγουμε σε ένα μάταιο αλληλοσυγκρουόμενο “προοδευτικό¨καπιταλισμό με την καταναλωτική ελευθερία στο κέντρο του. Για αυτό και χάνουμε το όλον της φιλοσοφικής και ιδεολογικής θεώρησης και παλεύουμε την περίπτωση και την επίλυση των επιμέρους. Για αυτό και συνδιαμορφώνουμε το αδιέξοδο συμβάλλοντας στην επικράτηση του μάρκετινγκ έναντι της πολιτικής.