Μαθαίνοντας (και) με υπολογιστές: Το OLPC σε Ελληνικά σχολεία (Θεσ/νικη) from Re-public on Vimeo.

Το εργαστήρι πραγματοποιήθηκε στο Ινστιτούτο Γκαίτε Θεσσαλονίκης.


Παρουσιάσεις

– Θανάσης Πρίφτης / Παύλος Χατζόπουλος (Re-public) – Καλωσόρισμα & εισαγωγή
– Γιάννης Κασκαμανίδης (2ο πειραματικό δημοτικό σχολείο Φλώρινας) – Μαθαίνοντας μέσα και έξω από την τάξη με το OLPC XO.
– Ξενοφών Παπαδόπουλος (ΕΛ/ΛΑΚ) – 1+1 εκπαιδευτικές εφαρμογές για το OLPC

Μαθαίνοντας (και) με υπολογιστές: Το OLPC σε Ελληνικά σχολεία (Αθήνα) from Re-public on Vimeo.

Ελίνα και Στέφανος από το 2ο δημοτικό σχολείο Φλώρινας from Re-public on Vimeo.


Το 1ο εργαστήρι θα πραγματοποιηθεί στο Ινστιτούτο Γκαίτε Θεσσαλονίκης, Βασ. ‘Ολγας 66 το Σάββατο 28 Νοεμβρίου, 11 πμ – 3μμ


Δείτε εδώ τον χάρτη


Παρουσιάσεις

– Γιάννης Κασκαμανίδης (2ο πειραματικό δημοτικό σχολείο Φλώρινας) – Μαθαίνοντας μέσα και έξω από την τάξη με το OLPC XO.

– Ξενοφών Παπαδόπουλος (ΕΛ/ΛΑΚ) – 1+1 εκπαιδευτικές εφαρμογές για το OLPC

– Θανάσης Πρίφτης / Παύλος Χατζόπουλος (Re-public) – Τι δεν κάνουμε: “To πιλοτικό πρόγραμμα για την εισαγωγή του OLPC στo Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα”


Παρακαλείστε να δηλώσετε εδώ τη συμμετοχή σας στο εργαστήρι της Θεσσαλονίκης


Το 2ο εργαστήρι θα πραγματοποιηθεί στo Πάντειο πανεπιστήμιο, Εργαστήρι Φύλου και Ισότητας, Λεωφόρος Συγγρού 134 (απέναντι από το κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου) Σάββατο 5 Δεκεμβρίου, στις 11 πμ – 3μμ


Δείτε εδώ το χάρτη


Παρουσιάσεις

– Διονυσσία Ψυχογιού (γυμνάσιο Σμίνθης) – Μαθαίνοντας μέσα και έξω από την τάξη με το OLPC XO

– Ξενοφών Παπαδόπουλος / Ορέστης Μάρκου (ΕΛ/ΛΑΚ) – 1+1 εκπαιδευτικές εφαρμογές για το OLPC

– Θανάσης Πρίφτης / Παύλος Χατζόπουλος (Re-public) – Τι δεν κάνουμε: “To πιλοτικό πρόγραμμα για την εισαγωγή του OLPC στo Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα”


Παρακαλείστε να δηλώσετε εδώ τη συμμετοχή σας στο εργαστήρι της Αθήνας

Oι τεχνολογικές καινοτομίες του OLPC και η χρήση τους στην εκπαίδευση from Re-public on Vimeo.

Η χρήση του OLPC μέσα σε πραγματική τάξη from Re-public on Vimeo.

To OLPC στη Σμίνθη from Re-public on Vimeo.

Αξιοποίηση συστήματος διαχείρισης μάθησης moodle στην εκπαίδευση from Re-public on Vimeo.

Το δικαίωμα στην εκπαίδευση και το OLPC from Re-public on Vimeo.

Το εργαστήρι που διοργάνωσε το Re-public το Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009 ανέδειξε τις έντονες αντιπαραθέσεις και διαμάχες που εξελίσσονται σήμερα στην Ελλάδα γύρω από θέματα ιδιοκτησίας, σχεδιασμού, και χρήσης του δημόσιου χώρου. Οι ομιλήτριες/τές, αλλά και η γενικότερη συζήτηση που έγινε στο εργαστήρι, προσπάθησαν να χαρτογραφήσουν συμμετοχικές παρεμβάσεις πολιτών προς τον δημοκρατικότερο, οικολογικότερο σχεδιαμό συγκεκριμένων δημόσιων χώρων.


Από τις αρχιτεκτονικού συμμετοχικού χαρακτήρα παρεμβάσεις του δικτύου Νομαδική αρχιτεκτονική στην περιοχή του Ελαιώνα στις δράσεις για την ευρύτερη χρήση του ποδήλατου της ομάδας λόκαλ/athens, από την εθελοντική δημιουργία του ελεύθερης χρήσης Ασύρματου Μητροπολιτικού Δικτύου Αθήνων που αναπτύχθηκε σε μη αδειοδοτημένο φάσμα συχνοτήτων στον ανοικτό σχεδιασμό καθημερινών αντικειμένων που σηματοδοτούν το δημόσιο χώρο (συντριβάνια, ταμπέλες, έργα τέχνης), στο εργαστήρι παρουσιάστηκαν καλές πρακτικές και παραδείγματα όπου η καινοτομία και η συμμετοχή των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε μια δραστική επαναοικιοποίηση δημόσιων χώρων από τους πολίτες. Αυτές οι καλές πρακτικές προέρχονται από ριζικά διαφορετικές προσεγγίσεις και θέσεις: αρχιτεκτονικούς/πολεοδομικούς προβληματισμούς, που εκφράστηκαν από την Μαρία Θεοδώρου και τo δίκτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική, τη συμμετοχική προσέγγιση του ντιζάιν που προωθεί τον σχεδιασμό ανοικτών και ευέλικτων δημόσιων αντικειμένων όπως την παρουσίασε η Άρτεμις Γιάγκου, ακτιβιστικές δράσεις στον ‘πραγματικό’ (ομάδα Λόκαλ) και στον ψηφιακό κόσμο (Νίκος Κοσσυφίδης), πολιτικο-κοινωνολογική έρευνα για τις χρήσεις και το ιδιοκτησιακό καθεστώς των δημόσιων χώρων που αναλύθηκε από τον Γιώργο Παπανικολάου και τη Νέλλη Καμπούρη.


Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, ότι από όσες δράσεις/παρεμβάσεις συζητήθηκαν στην καλύτερη περίπτωση η αντιμετώπιση των ευρύτερων κρατικών υπηρεσιών είναι η ανοχή (Ασύρματο Μητροπολιτκό Δικτύο Αθηνών).


Το εργαστήρι θα πραγματοποιηθεί στο Εργαστήριο σπουδών φύλου και ισότητας, Πάντειο πανεπιστήμιο, Λ. Συγγρού 134, 1ος όροφος

Συμμετέχουν οι

- Νομαδική αρχιτεκτονική, Αιτήματα δημόσιου χώρου: με αφορμή τη περιοχή του Ελαιώνα


- Άρτεμις Γιάγκου, AKTO, Ντηζάιν και δημόσιος χώρος


- Μαρία Θεοδώρου, SARCHA (School of ARCHitecture for All), Η πόλη και τα πράγματα


- Νέλλη Καμπούρη, Πάντειο Πανεπιστήμιο, Διαδηλώσεις και δημόσιοι χώροι


- Νίκος Κοσσυφίδης, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Διαχείρηση φάσματος, ασύρματα δίκτυα, και δημόσιοι χώροι


- Γιώργος Παπανικολάου, ίδρυμα p2p, Πολιτική οικονομία των “Κοινών” – σκέψεις για τον χώρο


- Ομάδα λόκαλ/athens, Διεκδικήσεις πάνω στον δημόσιο χώρο

Το εργαστήρι που οργάνωσε το περιοδικό Re-public προσπάθησε να συμβάλλει σε μια κωδικοποίηση πολιτικών προτάσεων και ακτιβιστικών δράσεων για το άνοιγμα των δημόσιων δεδομένων στην Ελλάδα. Η συζήτηση αυτή έγινε σε μία συγκυρία όπου μοιάζει να πολλαπλασιάζεται η πίεση των πολιτών για ψηφιοποίηση και ελεύθερη διάθεση της δημόσιας πληροφορίας.[1]


Πέρα από τους διαχωρισμούς μεταξύ της ανοικτής ή κλειστής πληροφορίας, των δημόσιων ή ιδιωτικών δεδομένων, οι συμμετέχοντες διατύπωσαν την κοινωνική και πολιτική σημασία της παραγωγής δημόσιων ποιοτικών δεδομένων και την ελεύθερη επαναχρησιμοποίησή τους.


Μία τέτοια δυναμική θα δώσει την δυνατότητα σε πολίτες, ΜΚΟ, επιχειρήσεις, αλλά και σε πολλούς οργανισμούς του δημόσιου να αναπτύξουν πληθώρα εφαρμογών διαχείρισης πόρων και θα αποτελέσει ένα εργαλείο για περισσότερη διαφάνεια, συμμετοχή, ισηγορία.


Ποιοι παράγουν δημόσια πληροφορία;


Ποιοτικά, ανοικτά δημόσια δεδομένα παράγει δυνητικά ο κάθε πολίτης. Πρώτα από όλα, όμως, το κάνει το κράτος στο όνομά τους. Ενώ, η ευρωπαϊκή νομοθεσία για την πρόσβαση στην περιβαλλοντική πληροφορία που προβλέπεται από τη σύμβαση του Aarhus αλλά και η εφαρμογή της οδηγίας για την διάθεση δεδομένων δημοσίου τομέα, PSI είναι ιδιαίτερα προωθημένες και έχουν κυρωθεί από το ελληνικό κράτος, στην πράξη αγνοούνται από τις περισσότερες κρατικές υπηρεσίες.


Το άνοιγμα και η ελεύθερη διάθεση της πληροφορίας που συλλέγεται από το κράτος δεν είναι απαραίτητα ένα δισεπίλυτο πρόβλημα. Δεν θα ήταν τόσο κοστοβόρο να ξεκινούσαμε από το άνοιγμα των δεδομένων από συμβάσεις προμηθειών του Ελληνικού Δημοσίου. Να δημοσιεύονται με ανοικτά πρότυπα όλες οι πληρωμές του Δημόσιου προς Νομικά Πρόσωπα με περιγραφή του αντικείμενου, το πόσο της σύμβασης και το ΑΦΜ του δικαιούχου. Δεν θα ήταν τόσο χρονοβόρο να δημοσιεύονται με ανοικτά ψηφιακά πρότυπα όλα τα αρχεία με τα πρωτογενή στοιχεία της ΕΣΥΕ, τα αρχεία του Εθνικού Τυπογραφείου, τα αρχεία με γεωγραφική πληροφορία( ψηφιακά υπόβαθρα και μεταδεδομένα ) των Υπουργείων ΠΕΧΩΔΕ και Γεωργικής Ανάπτυξης καθώς και τα αποχαρακτηρισμένα της ΓΥΣ.


Όμως όλες αυτές οι δράσεις όχι απλώς δεν έχουν δρομολογηθεί, αλλά ούτε καν αποτελούν βάση διαλόγου για τις αντίστοιχες κρατικές υπηρεσίες.


Και χωρίς το κράτος


Οι περισσότερες φωνές διαμαρτυρίας στο εργαστήρι επανέλαβαν την έλλειψη πολιτικής βούλησης. Αυτή η έλλειψη, όμως, μπορεί να παρακαμφθεί από τη βούληση των πολιτών. Δεν είναι μόνο οι δράσεις που μπορούν να πιέσουν προς το άνοιγμα της δημόσιας πληροφορίας από κρατικές υπηρεσίες, αλλά και αυτές που είτε μπορούν να απελευθερώσουν αυτήν την πληροφορία είτε να την δημιουργήσουν από μηδενική βάση.


Ένα υπόδειγμα για την πρώτη περίπτωση είναι η εθελοντική πλατφόρμα τήλαφος. Για την δεύτερη, μια καλή πρακτική είναι το ελεύθερο/ανοικτό λογισμικό – ΕΛ/ΛΑΚ.


Ο τήλαφος βασίζεται σε μια συστηματική αντιγραφή γεωγραφικών πληροφοριών από τα ΦΕΚ και μια επιτόπου καταγραφή από εθελοντές πολίτες που καταλήγει στην δημιουργία ελεύθερα προσβάσιμων και ελεύθερα διαθέσιμων ψηφιακών χαρτών που αποτυπώνουν με ακρίβεια τις καμένες και τις αναδασωτέες περιοχές στην ελληνική επικράτεια. Είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για οποιαδήποτε δημοκρατική περιβαλλοντική πολιτική αλλά και για κάθε σχετική ακτιβιστική δράση.


Η κοινωνική και πολιτική διάσταση του ΕΛ/ΛΑΚ σχετίζεται, κατά πρώτο λόγο, με την δημιουργία ανοικτών εργαλείων και προτύπων που η χρήση τους ενδυναμώνει κοινωνικές ομάδες και τους πολίτες. Στο εργαστήρι παρουσιάστηκαν τέτοιου είδους εφαρμογές που μπορούν να καταγράψουν με ακρίβεια τη γεωγραφική διασπορά κεραιών κινητής τηλεφωνίας, την ελληνόφωνη επιστημονική βιβλιογραφία και που μπορούν να φιλοξενήσουν διαρκής τιμοληψίες.


Τι μπορεί να ξεκινήσει;


Θα θέλαμε να διατυπώσουμε τα συμπεράσματά μας και συνθηματολογικά. 1000 Τήλαφοι με ανοιχτά δεδομένα είναι περισσότερο χρήσιμοι για τους πολίτες από την κλειστή γι’ αυτούς Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού. 1000 OLPC laptops μπορούν να ταρακουνήσουν περισσότερο το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα από την συγγραφή 10 νέων βιβλίων από τον Οργανισμό Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων. Δεν τίθονται, βέβαια, αυτά τα διλήμματα. Κάποια φορά, όμως, όταν μια ομάδα ειδικών συγκεντρωθεί και πάλι γύρω από ένα τραπέζι για να καταρτίσει άλλον έναν προϋπολογισμό ενός κρατικού οργανισμού, ίσως κάποιος πρέπει να τα θέσει. Πιστεύουμε πως αυτή η στιγμή δεν θα αργήσει.

[1]Η συζήτηση έχει αποκτήσει κάποιο ιστορικό. Στον διάλογο που έγινε στο πλαίσιο του συνεδρίου του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος ( http://www.karounos.gr/blog/?p=24 & http://www.republic.gr/podcasts/?cat=2 ) και στις πρωτοβουλίες για τα ψηφιακά δικαιώματα (http://digitalrights.gr ), την ομότιμη παραγωγή και ανταλλαγή ψηφιακών αγαθών (http://bloggr.p2pfoundation.net/ ) και πρόσφατα με την κίνηση πολιτών 4Δ (http://publicdata.gr)