Αριστερή διακυβέρνηση με δεξιά δημόσια διοίκηση;
Στο πλαίσιο της υπάρχουσας μη συμμετοχικής και “υποτακτικής” πολιτικής κουλτούρας που διακατέχει την Ελληνική κοινωνία, η λειτουργία της δημόσιας διοίκησης διαχρονικά έχει ένα παραδοσιακό ρόλο ο οποίος αν και διαμεσολαβητικός, εντούτοις είναι κατ’ εξοχήν “δεσποτικός” με στόχο να “εξυπηρετεί” τον πολίτη, υπηρετώντας τον πολιτικό αλλά και τα στενά συντεχνιακά συμφέροντα των υπαλλήλων της.
Με το δεδομένο αυτό, η δημόσια διοίκηση, ακόμη και αν στελεχώνεται από κεντροαριστερούς ή αριστερούς υπαλλήλους, ακόμη και αν οι συνδικαλιστικοί της φορείς ελέγχονται από την ευρύτερη αριστερά, στην πραγματικότητα, έχει δεξιά λειτουργία. Σπάνια συμβάλλει στην άρση των κάθε λογής ανισοτήτων και συχνά προστατεύει και υπηρετεί τους ισχυρότερους κοινωνικούς εταίρους ή ακόμη και τα ισχυρότερα φυσικά πρόσωπα. Στη διαδικασία αυτή συμβάλλει και ο τρόπος λειτουργίας των γραφειοκρατικών οργανισμών, οι οποίοι έχουν την τάση να προκρίνουν πρώτα την αναπαραγωγή και κατοχύρωσή τους και δευτερευόντως να λειτουργούν για το σκοπό τον οποίο υπάρχουν.
Πως μπορεί λοιπόν μια αριστερή κυβέρνηση να καταφέρει να μετατρέψει τη δεξιά γραφειοκρατία από ανάχωμα των προοδευτικών πολιτικών σε εργαλείο δουλειάς; Το ερώτημα είναι κατά τη γνώμη μου ακόμη ποιο αγωνιώδες, αν λάβουμε υπόψη μας ότι η πολιτική συμμετοχή ακόμη και η πολιτική συζήτηση στην ελληνική κοινωνία, έχουν υποχωρήσει σοβαρά έναντι της ατομικότητας και του ωχαδερφισμού.
Η μοναδική απάντηση, πέρα από την ανάγκη να “επανεφευρεθεί” ο καθοδηγητικός ρόλος της πολιτικής, είναι η καθιέρωση πολιτικών θεσμών συμμετοχής των πολιτών αλλά και κοινωνικής λογοδοσίας η οποία θα βασίζεται στην ουσιαστική δυνατότητα της κοινωνίας να παρεμβαίνει στην επιλογή και την αξιολόγηση στελεχών δημόσιας διοίκησης, μέσα από συγκεκριμένες θεσμικές διαδικασίες και κριτήρια. Όμως αυτό προυποθέτει αλλαγές στη δομή του κράτους και στη διοικητική διαίρεση της χώρας, οι οποίες πρέπει να εξασφαλίζουν τη μέγιστη δυνατή αποκέντρωση σε συνδυασμό με τη μέγιστη δυνατή αποτελεσματικότητα. Στη Νέα αλλαγή, η αναπροσαρμογή της διοικητικής διαίρεσης της χώρας, οι οριζόντιοι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί, η συνένωση και η μείωση του αριθμού των δήμων, η αιρετή περιφερειακή αρχή και ο επαναπροσδιορισμός του ρόλου της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, είναι βασικά βήματα προς μια προοδευτική, αριστερή διακυβέρνηση και μια αντίστοιχη δημόσια διοίκηση.
December 13th, 2007 at 9:54 am
Η σύγχρονη διοίκηση δεν ξεχωρίζει την δημόσια και την* ιδιοτικη* και προσπαθεί να δώσει το καλύτερο αποτέλεσμα με τα μέσα (βάση Κεηνς) και την τεχνολογία.
Σίγουρα λοιπόν θα πρέπει ή διοίκηση όπου και να αναφερόμαστε να γίνεται με ταχύτητα, εξυπνάδα,αποτελεσματικότητα, κοινωνικό συμφέρον, επαγγελματισμό,ισόνομα, και χωρίς αποκλεισμούς.
Ένα παράδειγμα από σε ερώτηση που έχει τεθει. Γιατίκαι πως επιτυνχάνουμε κοινωνικό συμφέρον σε ιδιοτικού τύπου επιχειρήσεις. Η απάντηση είναι απλή. Σήμερα βλέπουμε τις ιδιοτικές επιχειρήσεις αν προσπαθούν με διάφορους τρόπους (χωρηγίες, φιλανθρωπίες,κτλ) να δείξουν οτι ενδιαφέροντε για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Έτσι λοιπόν συμπερένουμε οτι για να το προσπαθούν σήμερα αυτό θα πρέπει να τους έλειπε χθές. Η ανάγκη λοιπόν είναι επιτακτική απο την ίδια την αγορά.
Ανάλογα βλέπουμε δημόσιες υπηρεσίες να προσπαθούν να βοηθεήσουν με δόσεις ή με έξτρα υπηρεσίες τους πολίτες δηλαδή αποδεχόμενοι ότι στον τομέα αυτό υπάρχει έλειψη μέριμνας.
Η Διοίκηση λοιπόν θα πρέπει να γίνεται ολοκληρομένα με όλους τους παραπάνω παράγοντες έν ισχύ και τότε δεν θα έχουμε ούτε δεξιά ούτε αριστερά ούτε κεντροες διοικήσει. Άραγε το επίπεδο της παιδίας στην Ελλάδα έχει αυτές τις βάσεις…..