Υλοποίηση – πραγμάτωση της δίκαιης κοινωνίας των πολιτών
Η αφθονία αγαθών και υπηρεσιών που απολαμβάνουμε ως δεδομένα, είναι απόρροια της οικονομικής δραστηριότητας και ανάπτυξης.Οι κοινωνίες ζουνε και κινούνται μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον που δίνει ευκαιρίες όμως ταυτόχρονα απαιτεί ταχύτητα και ευελιξία. Το κλειστό, στεγανοποιημένο περιβάλλον του έθνους-κράτους αποτελεί παρελθόν. Η οικονομική ανάπτυξη συντελείται με τους όρους της ελεύθερης αγοράς. Προκύπτουν συνθήκες συνεχώς μεταβαλλόμενες που συνεπάγονται νέες προκλήσεις και νέα διλήμματα από αυτά του παρελθόντος. Η πολιτική ως εκφραστής της κοινωνίας καλείται να διαχειριστεί αλλά και να εμπνευστεί από την ταχύτατα μεταβαλλόμενη πραγματικότητα.
Το σημαντικότερο θέμα που αποσχολεί τον πλανήτη είναι η διάσωση του περιβάλλοντος και η ανάπτυξη ενός βιώσιμου αστικού περιβάλλοντος. Το αναπτυξιακό μοντέλο απαιτείται να προσαρμοστεί ώστε να πληρεί τους όρους για την επιβίωση του περιβάλλοντος. Ανοίγονται έτσι τρόποι και δρόμοι για την ανάπτυξη νέας τεχνογνωσίας, νέας βιομηχανίας, νέων ενεργειακών μονάδων και νέων θέσεων εργασίας. Το ρεύμα της οικολογίας γεννήθηκε και καλλιεργήθηκε στον ιδεολογικό χώρο της δημοκρατικής παράταξης. Τη χρονική συγκυρία που η οικολογική συνείδηση θεωρούνταν πολέμια της ανάπτυξης και όχι πρόταση ενός νέου μοντέλου πράσινης ανάπτυξης.
Τα δημόσια αγαθά, η ελεύθερη διακίνηση της γνώσης – όπως το ελεύθερο λογισμικό ανοικτού κώδικα-είναι τομείς που περικλείουν ζητήματα που αποσχολούν και θα απασχολήσουν κλιμακωτά την παγκόσμια κοινότητα. Ο προβληματισμός έπεται πολλές φορές από την ίδια την ταχεία ανάπτυξη της τεχνολογίας που επιφέρει αλλαγές στον τρόπο επικοινωνίας αλλά και της ανάπτυξης της γνώσης με συλλογικο τρόπο. Η ψηφιοποίηση των βιβλίων και η ελεύθερη πρόσβαση τους, η νομοθεσία που διέπει το διαδίκτυο που διαφοροποιείται ανά χώρα, η προστασία των προσωπικών δεδομένων στο διαδικτύο κλπ, είναι μόνο κάποια από τα θέματα που προκύπτουν από την εφαρμογή νέων τεχνολογιών. Συνοψίζοντας υπάρχουν προβλήματα οριοθέτησης του δημόσιου και του ιδιωτικού καθώς και ο επαναπροσδιορισμός του ρόλου του κράτους για όλα αυτά τα νέα θέματα που προκύπτουν με γεωμετρική πρόοδο.
Η προσέγγιση του ρόλου του κράτους σε σχέση με την αγορά, ο τρόπος φορολογίας των επιχειρήσεων, η έκταση του κοινωνικού ρόλου του κράτους, τα όρια του παρεμβατισμού του, είναι οι θεμελιώδεις διαφορές της δημοκρατικής και της συντηρητικής παράταξης. Διαφορές που εκφράζονται σε θεωρητκό και πρακτικό επίπεδο και έχουν ρίζες σε δύο διαφορετικές πολιτικοκοινωνικές θεωρήσεις που ισορροπεί η μία την άλλη. Είναι ο τρόπος που ισορροπείται η ελευθερία για ανάπτυξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας με την επιβολή των θεσμικών κανόνων. Η συμβολή της δημοκρατική παράταξης σε αυτή τη χρονική συγκύρια που απαιντούνται δράσεις και καινοτομίες είναι καθοριστική. Η κοινωνία έχει ανάγκη το καινούριο που υπάρχει και ψάχνει δρόμο να εκφραστεί, την υπέρβαση που είναι και ο γενουσιοργός ρόλος της Δημοκρατικής Παράταξης.