Ψήφος ευθύνης, η δική μας ώρα
Τώρα που φτάνει η ώρα της ευθύνης, συλλογικής αλλά και ατομικής, είναι η ώρα για όλους μας να απεκδυθούμε τον μανδύα που επί χρόνια φοράμε ωσάν υπνωτισμένοι, το μανδύα του παθητικού τηλεθεατή, του άβουλου και παθητικού θεατή των εξελίξεων, που τρέχει κάθιδρος παρασυρμένος από το ρυθμό της καθημερινότητας απλά και μόνο για τον «επιούσιο». Απεκδυόμαστε το μανδύα, όσοι τέλος πάντων έχουμε ακόμα αυτήν τη δυνατότητα ή και τη διάθεση (μια και ως γνωστό η συνήθεια δύσκολο να παρακάμπτεται) και παίρνουμε για λίγο, με σχεδόν ηδονική διάθεση, την κατάσταση στα χέρια μας. Εμείς έχουμε το λόγο και εμείς βαρυνόμαστε με την απόφαση για το ποιος θα αναλάβει να μας οδηγήσει στην επόμενη περίοδο.
Ποιος δικαιούται να αναλάβει τα ηνία αυτού του τόπου και να τον οδηγήσει στο σύγχρονο διεθνές και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Χωρίς φοβίες και μίζερα σύνδρομα ή αντιλήψεις, με σοβαρότητα και σχέδιο, με όραμα και στιβαρό λόγο, χωρίς φλερτ με τον απομονωτισμό, χωρίς κενολογίες και λεκτικούς ακροβατισμούς, χωρίς -εκ των προτέρων χαμένων- «ανένδοτους» αγώνες εναντίον φανταστικών εχθρών. Η χώρα θέλει, μπορεί και πρέπει να ανήκει στη χωρία των προηγμένων (με κάθε έννοια) κρατών, ως ισότιμο μέλος και όχι ως απλός παρατηρητής ή ακόμα και επαίτης. Οφείλει να συμμετέχει ενεργά, να διαβουλεύεται σε όλα τα υπάρχοντα forα (ίσως να δημιουργεί και νέα), να καταθέτει ολοκληρωμένες προτάσεις, να δημιουργεί συμμαχίες και να προωθεί τα συμφέροντά της, με βάση προτεραιότητες και σχέδιο. Σχέδιο για την κοινωνία, σχέδιο για το φυσικό περιβάλλον, σχέδιο για τον κόσμο που θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας.
Το ξεχνάμε ίσως αλλά η Ελλάδα υπήρξε μια τέτοια χώρα και μάλιστα πρόσφατα. Με παρουσία, συμμετοχή και τελικά διεθνή αναγνώριση και κύρος. Αυτά για πολλούς και γνωστούς λόγους, σε μεγάλο βαθμό περιορίστηκαν τα τελευταία χρόνια. Επανήλθαν παλιές λογικές που μας περιθωριοποίησαν στην Ευρώπη (μια Ευρώπη που μέχρι και επιβουλεύτηκε, απέξω και ως ξένο και ακατανόητο στη λειτουργία του σώμα) το Σύνταγμά μας (βλ βασικό μέτοχο) και μας έβαλαν πάλι στη θέση του ουραγού.
Το ποια Ελλάδα θέλουμε, σε όλα τα επίπεδα, από τη διεθνή παρουσία μέχρι την κοινωνική ασφάλεια και την αισθητική της πολιτικής, είναι μια δική μας υπόθεση. Όπως –και σε αυτό θέλω να δώσω έμφαση- δική μας υπόθεση, πέρα από τα κόμματα, είναι και το ποια πρόσωπα θα μας εκπροσωπήσουν στο Κοινοβούλια. Σε αυτή, τη σχεδόν μαγική, στιγμή που θα είμαστε «ενώπιος ενωπίω» με την κάλπη και με τον εαυτό μας, ας ασκήσουμε ένα από τα ύψιστα χαρακτηριστικά του πολίτη, αυτό της κριτικής ικανότητας και της διάκρισης. Ας σταθμίσουμε αντικειμενικά προσόντα, προσφορά και κοινωνική παρουσία, προσωπικό ήθος. Ας προσπαθήσουμε να σταθούμε αντικειμενικά απέναντι στα πρόσωπα, που με γενναίο τρόπο μην το ξεχνάμε, εκτίθενται και ζητούν τη στήριξή μας και ας προσπαθήσουμε να μείνουμε ανεπηρέαστοι από τα όποια χαρακτηριστικά αναγνωρισιμότητας ή «λαμπερότητας» και ας κρίνουμε αντικειμενικά. Με αυτό φυσικά δεν υπονοώ πως ανάμεσα στους διάφορους «λαμπερούς» δεν υπάρχουν όντως πολύτιμα πετράδια, απλώς λέω πως το γεγονός της όποιας τους διασημότητας ή προβολής δεν τους καθιστά αυτόματα και τέτοια. Χρειάζεται απλώς να ασκήσουμε την κριτική μας ικανότητα, ακόμα και ως πράξη αντίστασης και σεβασμού στον ίδιο μας τον εαυτό, που υποτιμάται πολλές φορές.
Για να είμαστε τελικά ήσυχοι με τη συνείδησή μας, να έχουμε επιτελέσει το χρέος μας προς την Πολιτεία και τη Δημοκρατία και να έχουμε την ευθύνη για το τι θα ακολουθήσει την επόμενη ημέρα. Γιατί σε κάθε περίπτωση, εμείς έχουμε την ευθύνη για αυτούς που μας διοικούν, εμείς τους παρέχουμε την εξουσία και την εντολή για να κάνουν αυτά που υποσχέθηκαν και εμείς τους κρίνουμε μετά, σταθμίζοντας λόγια και έργα. Ας σταθούμε λοιπόν στο ύψος των περιστάσεων και ας κάνουμε την ορθότερη επιλογή για τον τόπο, επιλέγοντας αυτούς που καλύτερα μπορούν να τον οδηγήσουν ανάμεσα στις ποικιλόμορφες σύγχρονες συμπληγάδες. Όπως έλεγαν και οι παλαιότεροι, καλή (και συνειδητή προσθέτω) ψήφο!
September 25th, 2007 at 7:38 am
άντε ζωή σ’εσάς!! χα χα
October 19th, 2007 at 9:44 am
Ο Ανδρέας δεν είναι μαζί μας σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές αλλά η ιστορία συνεχίζει να γράφει
Μετά το 1981 και το 1993 μετά το 48 και το 47% και πάντως μετά τον θάνατο του Ανδρέα η ιστορία συνεχίζει να γράφει.
Πολλοί πιστεύουν ότι θα έπρεπε να σταματήσουμε εκεί. Άλλοι φωνάζουν κατά καιρούς Ανδρέα ζεις εσύ μας οδηγείς Άλλοι λένε ότι θα έπρεπε να πάμε πίσω στην διακηρύξη της 3 του Σεπτέμβρη. Άλλοι λένε ότι φύγαμε δεξιά και άλλοι ότι τα τελευταία τρία χρόνια η πολιτική μας ήταν κεντροδεξιά ή κεντρώα αριστερά η μάλλον ήταν κέντρο απ΄ολα
Άλλοι λένε ότι φταίει ο Σημίτης και ο κυβερνητισμος άλλοι τα μεγάλα συμφέροντα και τα ΜΜΕ άλλοι ότι φταίει ο Γιώργος Παπανδρέου και άλλοι ότι φτάνε οι υπονομευτές.
Σεβαστά όλα αυτά αλλά σύντροφοι δεν είμαστε μόνοι Αυτή την εποχή όπως πάντα αλώστε, συνομιλούμε με την Ελληνική κοινωνία. Κοινωνία που σε ποσοστό πάνω από 50 % δεν την ενδιαφέρει τι φταίει αλλά τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.
Θα ήταν λοιπόν ολέθριο να βγούμε ξανά με το ίδιο πρόσωπο. Θα ήταν καταστροφικό να πούμε ότι μετά από 50 τόσες μέρες. διαδικασίες, φασαρία, χτυπήματα κάτω από την μέση, βυζαντινισμό, κυκλοι, και διαδρομοκρατία είμαστε πάλι εδώ…. ίδιοι και απαράλλαχτοι με τον ίδιο αρχηγό και με την δημόσια εικόνα μας.
H Ιστορία δεν σταματά αλλά συνεχίζει να γράφει και είναι αμείλικτη με αυτους που δεν βλέπουν μπροστά. Είναι αμείλικτη με αυτούς που κοιτούν το συμφέρον τους και καιροσκοπούν, είναι αμείλικτη με αυτούς που δεν αλλάζουν και μένουν ίδιοι, είναι αμείλικτη με αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται την αποδοκιμασία και την σιωπηλή αλλά εκκωφαντική βοή-αποδοκιμασία του κόσμου και των καιρών..
Αυτή την φορά όμως σύντροφοι η ευθύνη για την πορεία της παράταξης είναι όλη δική μας. Για την ακρίβεια είναι μόνο δική μας. Αν κάνουμε λάθος επιλογή η ιστορία θα γράψει ότι η γενιά μας απέτυχε να βγάλει το ΠΑΣΟΚ από την πορεία συρρίκνωσης που ακολούθησε μετά τον θάνατο του Ανδρεα..
Αν αποτύχουμε σύντροφοι η ιστορία δεν θα γράψει για την μεγάλη δημοκρατικήπαράταξη αλλα για το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και που δεν μπόρεσε ποτέ να σταθεί στα πόδια του αφότου αυτός έφυγε.
Η ευθύνη μας λοιπόν είναι τεράστια και το ΠΑΣΟΚ είναι στα χέρια μας και είναι λαβωμένο.
Ελπίζω να μην το αποτελειώσουμε σύντροφοι και ελπίζω να καταφέρουμε να το βγάλουμε από την πορεία που έχει μπει ….
…γιατί αλλιώς όπως ήδη είπα τόσο η κοινωνία όσο και η ιστορία θα είναι αμείλικτες μαζι μας.
Θα είναι αμείλικτες γιατί κοιτάξαμε το πώς νιώθουμε εμείς και όχι τι μας λέει η κοινωνία .
Θα είναι αμείλικτες Γιατί κοιτάξαμε τα συναισθήματα μας και όχι το συμφέρον το τόπου.
Η Ιστορία και η κοινωνία Θα είναι αμείλικτες γιατί αφήσαμε την διαχείριση αυτού του τόπου στην δεξιά με τις επιλογές μας..
Η Ιστορία και η κοινωνία Θα είναι αμείλικτες γιατί δεν αλλάξαμε.
Η Ιστορία και η κοινωνία Θα είναι αμείλικτες γιατί Κοιτάξαμε μόνο να σταματήσουμε το χρόνο στο 81 , στο 93 , στο 96 , στο 2004 ή στο 2007 τα πως βολεύει τον καθέναν μας.
Ο Ανδρέας δεν είναι μαζί μας σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές αλλά η ιστορία συνεχίζει να γράφει αμείλικτα!
March 4th, 2008 at 5:25 pm
Η εποχη των λαοθαλασσων του Ανδρεα εχει περασει’ Ηγετης στην
εποχη του ,αλλα η εποχες σημερα αλλαζουν πολυ γρηγοροτερα, απο οτι ισως καταλαβαινει ο απλος ψηφοφορος ,και ψαχνει για ηγετες που ειναι σπανιοι γιατι απλα δεν χρειαζονται αυτα τα δυσκολα χρονια .Δεν θελει ηγετες στυλ Ανδρεα η εποχη αυτη, θελει πολιτικους, με οραμα ,γνωση ,δυναμικοτητα ,ο Γιωργος Παπανδρεου ειναι οτι καλυτερο υπαρχει για να κυβερνειση την
Ελλαδα, Πρεπει γρηγορα να απομακρυνθει η κυβερνηση του καραμανλη σαν επικινδυνη για τη χωρα (οχι ο ιδιος ο Καραμανλης )εχει ευθυνη αλλα μαθαινει πολυ σιγα ομως.