Το σύνδρομο της ερμηνολαγνείας και το φαινόμενο των δημοσκοπήσεων
Στο όνομα της «Διαφάνειας» και στο όνομα της «Αλήθειας», στο όνομα της «Ορατότητας» και στο όνομα της «Δημοσιότητας», η πολιτική μετατρέπεται καθημερινά σε μια μάλλον αθλητική αναμέτρηση κατά την οποία ο καθείς διεκδικεί το δικαίωμα πρόβλεψης του τελικού αποτελέσματος της έκβασης του αγώνα. Η δε πρόβλεψη του τελικού αποτελέσματος της αναμέτρησης βασίζεται σχεδόν πάντα στην ορθή «Ερμηνεία». Στην Ερμηνεία των δηλώσεων, στην Ερμηνεία των κινήσεων, στην Ερμηνεία της εμφάνισης, του «λοοκ», αλλά προπάντων στην αδιάσειστη Ερμηνεία των αριθμών.
Στην κοινωνία της μετανεωτερικότητας που καλούμαστε σήμερα να υπάρξουμε τα κοινωνικά ζητήματα παρουσιάζονται αναπόφευκτα και ως προσωπικά. Το άτομο καλείται να επιλύσει τις εσωτερικές του δυσφορίες και ασάφειες μέσω της αναζήτησης της Αλήθειας. Της αναζήτησης της Αλήθειας του εαυτού αλλά και της αναζήτησης της Αλήθειας της κοινωνίας μέσω του εαυτού. Ο δρόμος της Αλήθειας συνεπώς οφείλει να διαβεί τα δύσβατα μονοπάτια της Ερμηνείας.
Με αυτό τον τρόπο το κοινό εθίζεται να αγαπά την ψευδαίσθηση της «έγκυρης ενημέρωσης», την ψευδαίσθηση με άλλα λόγια της γνώσης της Αλήθειας.
Ως εκ τούτου η πολιτική μετατρέπεται σε θέαμα ενώ βασικό συστατικό της δεν φαίνεται να είναι η ουσία της αλλά η πληροφορία που λαμβάνουμε γι’ αυτή. Η πληροφορία που λαμβάνουμε για την πολιτική ή τον τρόπο με τον οποίο ασκείται καθώς και η Ερμηνεία της εν λόγω πληροφορίας που μας οδηγεί στην Αλήθεια και την Διαφάνεια, ειδάλλως στο Ψεύδος και την Διαπλοκή.
Στο πλαίσιο αυτό η βιομηχανία των δημοσκοπήσεων ή αλλιώς των «ανθρωπομετρήσεων» μας παρέχει στοιχεία «ορθολογικής Ερμηνείας» μέσω έγκυρων επιστημονικών μεθοδολογικών εργαλείων. Το κοινό συνεπώς ενημερώνεται για την Αλήθεια και αναλύει υπό το Σύνδρομο της Ερμηνολαγνείας. Η λήψη και η Ερμηνεία τεράστιων ποσοτήτων πληροφορίας και αριθμών δεν φαίνεται παρά να οδηγούν σε μια εξομοιωτική Αλήθεια. Η πληροφορία σε αυτή την περίπτωση μοιάζει να υπάρχει εξαιτίας της ύπαρξης ενός κοινού που μπορεί να αποτελέσει μετρήσιμη μονάδα, να εκπροσωπηθεί και εν τέλει να εξαφανιστεί υπό το βάρος της πληροφορίας.
«Οι μάζες» σύμφωνα με τον Baudrillard «βυθίζονται σε μιαν εκστατική αδιαφορία (…) και τοποθετούνται στην καρδιά του συστήματος, στο σημείο από το οποίο αδρανοποιούν και καταργούν το σύστημα».
Στην περίπτωση δε της πολιτικής το Σύνδρομο της Ερμηνολαγνείας φαίνεται να καταργεί την πολιτική πράξη ως τέτοια.
Πώς αλλιώς μπορεί να αναφερθεί κανείς σε φαινόμενα κατά τα οποία η απόσπαση των αριθμών από τον προορισμό τους οδηγεί σε πολιτικές παραινέσεις ενίοτε εξωθεί δε και σε πολιτικές αποφάσεις;
Πώς αλλιώς μπορεί να αναφερθεί κανείς σε φαινόμενα κατά τα οποία η εκάστοτε ερμηνεία των αριθμών των δημοσκοπήσεων καθορίζει το αποτέλεσμα πριν την τελική εκλογική αναμέτρηση στην οποία η κάθε πολιτική πλευρά ωθείται να διεκδικήσει το πλεονέκτημα της «κεκτημένης ταχύτητας»;
Και ποιος εν τέλει καθίσταται ο σημερινός ορισμός της Προπαγάνδας αν όχι η συγχώνευσή της με την πληροφορία και την Αλήθεια;
Εξάλλου πού αλλού μπορεί να μας οδηγήσει το Σύνδρομο της Ερμηνολαγνείας αν όχι σε μια νέα μορφή Προπαγάνδας κατά την οποία το σημαντικό ζητούμενο δεν είναι να περιγράψουμε αντικειμενικά μια κατάσταση αλλά να την Ερμηνεύσουμε με τρόπο που να μοιάζει Αληθινή;
September 21st, 2007 at 6:56 am
Το θέμα αυτό το έθεσα κι εγώ στο τελευταίο μου post. Πράγματι φαίνεται όχι μόνο η πολιτική αλλά η δημοκρατία ολάκερη να γίνεται εμπορικό αγαθό των τηλεοπτικών συμφερόντων.